۴۶۸x60 content ad
۴۶۸x60 content ad
۴۶۸x60 content ad

فوت کوزه گری رشته برنامه نویسی

Photo Credit To Electronica.ir

چگونه برنامه نویس موفقی شویم؟
اگر از آن دسته افرادى هستید که به دنبال آینده و کسب و کارى پر از انرژى و خلاقیت هستند و اگر شدیداً از انجام کارهاى روتین و کارمند بانک بودن تنفر دارید(!) و اگر دوست دارید کسب و کارى را برگزینید که بدون شک در سال هاى آینده بازار پررونقى داشته باشد، حتماً به برنامه نویسى به عنوان یک شانس مهم توجه داشته باشید. همواره وقتى به صدر رده بندى پول دارترین مردان دنیا نگاه می کردیم عادت کرده بودیم نام کسى جز بیل گیتس را نبینیم! برنامه نویس نوجوان و جسور آنقدر در کار خودش پشتکار به خرج مى داد که گاهى وقت ها به خاطر دستکارى زیاد در کامپیوتر دبیرستان شان تهدید به اخراج مى شد و بعد از ورود به دانشگاه هاروارد، طولى نیانجامید که دانست آنجا هم نمی تواند یک برنامه نویس ماورایى را ارضا کند، پس به سمت بازار کار رفت و مایکروسافت را با همکلاسى سابقش (استیو بالمر) تاسیس کرد و شبانه روز در آنجا مشغول برنامه نویسى شد و حتى هفته ها خانه نمى رفت تا مایکروسافت، مایکروسافت شد و بیل جوان به بیل گیتس معروف و موفق تبدیل شد! سرگذشت بیل گیتس همیشه می تواند بهترین الگو براى موفقیت برنامه نویسان جوان وآماتور باشد و در نگاهى کلی تر شاید الگویى براى همه جویندگان جوان موفقیت!از این دست برنامه نویسان موفق، کم نیست و جالب اینکه بسیارى از آنها همگام با موفقیت در برنامه نویسى در زمینه هاى دیگر از جمله تجارت، مدیریت، خلاقیت، فضانوردى و غیره نیز موفق ظاهر شده اند. برنامه نویسى را می توان شغل قرن بیست و یکم نامید. شغلى که سراسر تخیل، نوآورى، ایده پردازى، تحقیق، خلاقیت و پشتکار را شامل می شود. حال، با این تعاریف، شاید دهان خیلی ها آب افتاده باشد که از همین امروز سراغ برنامه نویسى بروند تا آینده شغلى خود را حسابى تضمین کنند. اما برنامه نویسى شاید در ظاهر شیک و با کلاس باشد اما در باطن گاو نر می خواهد و مرد عمل(!)با بررسى چند توضیح ساده بر ما عیان می شود که برنامه نویسى بعد از کار کردن در معدن یکى از مشکل ترین و در عین حال، پیچیده ترین مشاغل است!! پس از توضیحات بیشتر به چند جمله کوتاه توجه کنید : • برنامه نویسى که پشتکار نداشته باشد، هیچ وقت نخواهد توانست از پس خطاهاى پى در پى بر آید و میدان را خالى خواهد کرد، پس هیچ گاه به موفقیت نخواهد رسید. • برنامه نویسى که به روز نباشد، با دانش پایه و آکادمیک قبلی اش بدون شک پس از مدتى اندک متوقف خواهد شد. • هیچ برنامه نویسى به صرف داشتن لیسانس یا فوق لیسانس سر کار نخواهد رفت! • بسیارى از برنامه نویسان موفق پس از مدتى درخشش سمت های کلان مدیریتی را در اکثر شرکت های آی تی به دست می آورند که خود گویاى اهمیت شغلى آنهاست. • گرو ه ها و برنامه نویسان کد باز پس از اینکه ما ه ها وقت خود را روى یک پروژه صرف می کنند تا آن را به محصولى درخور و ارزشمند تبدیل کنند، در پایان، نتیجه تمامى تلاش خود را به صورت کاملاً رایگان در اختیار دیگران قرار می دهند! • بسیارى از برنامه نویسان، پس از مدتى به علت رکود خلاقیت و دانش روز، کار خود را از دست می دهند. متاسفانه، معمولاً افراد در مواجهه با علوم کامپیوتر و علی الخصوص برنامه نویسى بسیار عجول هستند و شاید رونق کتاب هاى آموزشى تحت عنوان هاى آموزش برنامه نویسى در ۲۴ ساعت و غیره از همین جا نشات گرفته است. پتر نورویج یکى از مدرسان معروف علوم کامپیوتر در همین مورد، جملات معروفى دارد: « مردم خیلی عجله دارند که در مورد کامپیوترها چیز یاد بگیرند خیال هم می کنند که یادگیری کامپیوتر خیلی آسان تر از یادگیری مسائل دیگر است. وگرنه هیچ کتابی در مورد بتهوون، یا فیزیک کوانتوم یا حتی تربیت سگ، در چند روز وجود ندارد» براى اینکه ما بتوانیم یک برنامه نویس موفق شویم و به درآمد بالا دست پیدا کنیم، باید بدانیم که با خواندن چند کتاب و مقایسه و بررسى چند نمونه کد نمی شود ظرف چند ماه به یک برنامه نویس موفق که درآمد خوبى هم دارد و صاحب شغل و پست مطمئن در شرکت در خوری هم هست تبدیل شد. یک برنامه نویس موفق همیشه باید خود را عقب بداند و در کسب تجربیات دیگران و تکنیک هاى روز کوشا باشد. از زبان و به نقل قول بسیارى از برنامه نویسان حرفه اى شنیده و خوانده ام که به روزترین و سریع ترین دانش و کسب و کار دنیا برنامه نویسى است. پس یک برنامه نویس موفق هیچ گاه نباید به داشته هاى هر چند پربارش غره شود و از تکاپوى روزانه باز ایستد. یک مشکل دیگر که غالباً برنامه نویسان نوجوان و یا کم تجربه تر را درگیر می کند، این است که آنها بعد از اینکه در توسعه یک نرم افزار، وب سایت و غیره به خطایی برخورد کردند، پس از چند بار تلاش و کوشش از کوره درمی روند و عطاى موفقیت را به لقایش می بخشند و کلاً یا پروژه را بی خیال می شوند یا در صورت امکان، بخش مورد نظر را از پروژه حذف می کنند و غالباً فکر می کنند گذاشتن زمان هاى بسیار براى حل یک مشکل اتلاف وقت است، در صورتی که نتیجه شکست تا همیشه در ذهن شما خواهد ماند و در روند و زمان کلى انجام پروژه باز هم تاثیر خود را خواهد گذاشت. نکته عملى اینکه یک برنامه نویس براى موفقیت باید حداقل روزانه بیش از یک ساعت از وقت خود را در وب براى جستجو در مورد تازه هاى زمینه تخصصى خود صرف کند. یک فرق نامحسوس دیگر که بین برنامه نویسى حرفه اى و موفق با شکست خوردگان این راه وجود دارد این است که دسته موفق معمولاً از خلاقیت و نوآورى زیادى در کارشان استفاده می کنند و این در حالى است که دسته دیگر با آنکه شاید از بار دانش بیشترى نیز برخوردار باشند، اما به دلیل نداشتن تفکر خلاقانه هیچ وقت نمی توانند نمونه محصولات جدیدتر، متنوع تر و با کیفیت ترى خلق کنند. بسیارى از برنامه نویسان از حل مسائل الگو ریتمى و ریاضیات گریزانند و احساس می کنند حل مسائل ریاضى و الگوریتمى هیچ کمکى به پیشرفت و کسب درآمد بیشتر آنها در آینده نخواهد کرد اما نباید فراموش کنیم که یکى از مهم ترین صفات یک برنامه نویس موفق توانایى او در حل مسئله می باشد و در واقع، اگر برنامه نویسى از حل مسائل گریزان باشد، عملاً نمی توان نام برنامه نویس بر او گذاشت. البته براى فرا گرفتن تمامى این تکنیک ها یک کلید اصلى و ساده وجود دارد و آن چیزى نیست جز علاقه! اگر سعى کنید با علاقه کد بزنید، مطمئن باشید هیچ گاه دغدغه سختی هاى بالا را نخواهید داشت. به برنامه نویسی علاقه داشته باشید. اطمینان حاصل کنید که آن قدر از برنامه نویسی لذت می برید که حاضر باشید ۱۰ سال از عمرتان را صرفش کنید. در پایان، می توان گفت علیرغم اینکه برنامه نویسى یک شغل پر درآمد، خلاقانه، پر تنوع و باثباتى است اما نباید فراموش کرد در این عرصه تنها کسانى موفق هستند که تکنیک هاى مطروحه را خوب کسب کرده و به کار گیرند و الباقى متاسفانه در کمال صرف هزینه هاى مالى و زمانى بسیار باید به داشتن شغل هاى نامربوط و غیرمستقیم و یا پست هاى پایین تر بسنده کنند.

تجربه ی دو:
یک برنامه‌نویس، حدود ده الی بیست درصد زمان خود را به کد‌نویسی مشغول است و بیشتر برنامه‌نویس‌ها بدون توجه به تجربه و مهارت، در هر روز حدود ده الی دوازده خط کد‌برنامه که در محصول نهایی به‌کار گرفته خواهد شد، می‌نویسند.
برنامه‌نویس‌های حرفه‌ای نود درصد زمان خود را صرف‌ فکر‌کردن، تحقیق و آزمایش برای پیدا‌کردن بهترین طراحی می‌کنند، اما برنامه‌نویسان بد، نود‌ ‌درصد زمان خود را صرف تغییر تصادفی کد، مشاهده نتیجه و اشکال‌زدایی آن می‌کنند. بیل گیتس در‌این‌باره می‌گوید‌‌:‌یک تراشکار ماهر و شایسته حقوقی چندین برابر یک تراشکار معمولی دریافت می‌کند، اما ارزش یک برنامه‌نویس خیلی خوب و ماهر ده هزار برابر یک برنامه‌نویس معمولی است.
یک برنامه‌نویس خوب، ده برابر بیشتر از یک برنامه‌نویس ساده تولید‌کننده، مولد و مفید است و یک برنامه‌نویس حرفه‌ای و ماهر بیست تا صد برابر بیشتر از یک برنامه‌نویس ساده مفید خواهد بود. این یک اغراق نیست. مطالعات از دهه ۱۹۶۰ تاکنون بدون تناقض مؤید این امر است. یک برنامه‌نویس بد، تنها بی‌فایده نیست. او نه تنها هیچ کاری را انجام نمی‌دهد، بلکه کارهای بسیاری ایجاد کرده و برای حل آن‌ها برای دیگران دردسر ایجاد می کند.
برنامه‌نویسان حرفه‌ای زمان خیلی کمی را به کد‌نویسی (کدی که در محصول نهایی به‌کار خواهد رفت) اختصاص می‌دهند. افرادی که بیشتر‌ زمان خود را صرف کد‌نویسی می‌کنند بسیار تنبل، سهل انگار و متکبر هستند و زمانی برای پیدا کردن راه حل قدیمی برای مسئله پیش روی خود اختصاص نمی‌دهند. برنامه‌نویسان حرفه‌ای استاد تشخیص و استفاده دوباره از الگوهای برنامه‌نویسی هستند.

img

آن‌ها از بازنویسی و استفاده دوباره کد خود برای دستیابی به بهترین طراحی نمی‌ترسند و تا دست‌یابی به نتیجه مطلوب، دست از تلاش بر نمی‌دارند. در مقابل، یک برنامه‌نویس بد کدهایی می‌نویسد که از عدم وجود یکپارچگی مفهومی رنج می‌برند، قوانین و قواعد تکرار، بازنویسی و وراثت در آن‌ها رعایت نشده و از هیچ الگویی پیروی نمی‌کنند و به همین دلیل، بازنویسی و ایجاد تغییر در آن‌ها بسیار مشکل است. همیشه، کنار گذاشتن کد نامناسب و شروع اصولی همه چیز، بسیار بهتر از تغییر و دست و پا زدن در انواع مشکلات است.
نرم افزارها نیز مانند مفاهیم دیگر از قوانین بی نظمی پیروی می‌کنند. تغییرات پی در پی به خرابی و فرسایش کد منجر شده و در نهایت یکپارچگی طراحی اصلی را از بین می‌برند. با این‌که تغییرات و به تبع آن فرسایش کد امری اجتناب‌ناپذیر است، اما برنامه‌نویسی که در به‌کارگیری یکپارچگی مفهومی طرح خود خوب عمل نمی‌کند، نرم‌افزاری تولید می‌کند که خیلی خیلی سریع دچار فرسایش کد شده و قبل از اتمام، از ارزش و اعتبار مناسب ساقط ‌می‌شود.
به همین دلیل، مهم‌ترین دلیل مشترک شکست پروژه‌های نرم‌افزاری، شکست درزمینه حفظ نظم در یکپارچگی مفهومی طرح نرم‌افزار به شمار می‌رود. دومین دلیل مهم مشترک در زمینه شکست پروژه‌های نرم‌افزار، ارائه محصولی غیر از آنچه مشتری خواسته است،به حساب می‌آید.نکته قابل توجه دیگر آن‌ است که فرسایش کد، سرعت پروژه‌های برنامه‌نویسی را به شدت و به صورت نمایی کاهش می‌دهد و به همین دلیل، بسیاری از پروژه‌ها در زمان برنامه‌ریزی شده به اتمام نمی‌رسند و هزینه‌های بسیاری به سیستم تحمیل می‌کنند و در نهایت نیز کنار گذاشته می‌شوند.
براساس تحقیقی که در سال ۲۰۰۴ انجام شده حدود ۵۱ درصد از پروژه‌های نرم‌افزاری در وضعیت حیاتی خود دچار شکست شده و حدود پانزده درصد از آن‌ها به‌طور کلی به شکست منتهی می‌شوند. با این حال، این آمار حکایت از پیشرفت شرکت‌ها و توسعه‌دهندگان در رابطه با برنامه‌ریزی و طراحی نسبت به ده سال قبل از آن دارد. در سال ۱۹۹۴ آمار گویای آن بودند که ۳۱ درصد پروژه‌های نرم‌افزار به شکست منجر شده‌اند.
برنامه‌نویسی یک کار بسیار دشوار، تمام وقت و یک فعالیت ذهنی سنگین است. برنامه‌نویسان حرفه‌ای در تمام مدت روز و هفت روز هفته به کار خود فکر می‌کنند. آن‌ها به‌طور معمول حجم بسیاری از کد برنامه خود را در حمام یا در تخت‌خواب می‌نویسند و به این دلیل که حجم بسیاری از کار برنامه‌نویسی جایی غیر از روبه‌روی صفحه‌کلید انجام می‌شود، افزایش ساعت کاری افراد در دفتر اداری یا افزایش افراد پروژه کمکی به افزایش سرعت پیشرفت پروژه نخواهد کرد.
تجربه ی سه:
دستورالعمل من برای موفقیت در برنامه نویسی:
o    به برنامه نویسی علاقه داشته باشید. اطمینان حاصل کنید که انقدر از برنامه نویسی لذت می برید که حاضر باشید ۱۰ سال از عمرتان را صرفش کنید.
o    با برنامه نویسان دیگر ارتباط داشته باشید. کد برنامه های دیگر را مطالعه کنید. این خیلی مهم تر از هر کتاب یا دوره ی آموزشی است.
o    برنامه بنویسید. بهترین نوع آموزش ، انجام دادن است. در واقع حداکثر سطح کارایی برای افراد در هر رشته ای ، به طور خودکار با تجربه ی بیشتر حاصل نمی شود بلکه نیاز به تلاش تعمدی برای بهبود دارد.
o    می توانید تحصیلاتتان را در دانشگاه هم ادامه بدهید. این کار باعث می شود از رشته تان درک عمیق تری به دست آورده و همچنین به کارهایی مشغول شوید که نیاز به مدرک دانشگاهی دارند. البته اگر از مدرسه و درس لذت نمی برید ، می توانید تجربه ی مشابهی را در کار کسب کنید (البته با تلاش بیشتر) Eric Raymond در دیکشنری هکر ها می گوید: “مطالعه و تحصیلات آکادمیک در رشته ی کامپیوتر یک شخص را تبدیل به یک برنامه نویس حرفه ای نمی کند ، همانطور که یک فرد فقط با مطالعه ی رنگ و قلم مو نمی تواند نقاش شود”. یکی از بهترین افرادی که در عمرم استخدام کردم (Jamie Zawinski) ، فقط تا دبیرستان درس را ادامه داده بود؛ با این وجود این شخص نرم افزار های خیلی خوبی تولید کرده (موزیلا و xemacs) و گروه خودش را در googlegroups دارد و حتی انقدر پول دراورد که بتواند یک کلوب شبانه بخرد.
o    روی پروژه های تیمی کار کنید. در بعضی از پروژه ها بهترین و در بعضی دیگر بدترین برنامه نویس باشید. وقتی بهترین هستید توانایی های خودتان به عنوان یک رهبر گروه را تست کرده و به دیگر افراد الهام می دهید. وقتی هم که بدترین باشید یاد می گیرید که حرفه ای ها چه کار می کنند و همچنین چه کارهایی را دوست ندارند انجام دهند (چون این کارها را می سپارند به شما!)
o    روی پروژه های دیگران کار کنید. برنامه هایی که دیگران نوشتند را مطالعه کنید. سعی کنید باگ های برنامه های دیگران را رفع کنید. به این فکر کنید که چطور برنامه هایتان را طراحی کنید که کار کسانی که می خواهند ان را نگهداری کنند آسان تر شود.
o    کلی زبان برنامه نویسی یاد بگیرید. یک زبان که از شی گرایی و کلاس ها پشتیبانی کند (مثل جاوا یا سی پلاس پلاس) ، یک زبان تابعی (مثل لیسپ یا ML) (م: یا Haskell) ، یک زبان اعلانی (مثل پرولوگ یا قالب ها در سی پلاس پلاس) ، یک زبان که از coroutine ها پشتیبانی کند (مثل Scheme یا Icon) (م: امروزه زبان های دیگری از جمله سی شارپ هم coroutine را دارند) و یک زبان که از برنامه نویسی موازی پشتیبانی کند (مثل Sisal) (م: و Erlang)
o    یادتان باشد که ما با کامپیوتر سر و کار داریم. بدانید که چقدر طول می کشد تا کامپیوترتان یک دستورالعمل را اجرا کند، یک کلمه را از حافظه واکشی کند (در هر دو حالت وجود و نبودش در کش) ، کلماتی متوالی را از دیسک بخواند ، یا به یک مکان از دیسک برود (seek) (م: منظور نویسنده آشنایی با معماری کامپیوتر است. آقای Stroustrup خالق سی پلاس پلاس هم روی این نکته تاکید دارند)
o    درگیر استاندارد سازی یک زبان شوید. حالا می تواند کمیته ی ANSI C++ باشد یا استاندارد شخصی تان برای کدنویسی (مثلا این که برای تورفتگی از ۲ فاصله استفاده کنید یا ۴ تا) در هر حال یاد می گیرید که بقیه چه چیزهایی را در یک زبان دوست دارند و همینطور علت این دوست داشتن را.

img

تجربه ی چهارم:
چگونه برنامه نویسی را شروع کنیم ؟
چه زبانی را برای برنامه نویسی انتخاب کنیم؟
بهترین زبان برنامه نویسی چیست؟
چگونه برنامه نویسی را یاد بگیریم؟
دلفی بهتر است یا C++ ؟
دات نت بهتر است یا جاوا ؟
php بهتر است یا ASP.net یا JSP؟
C# بهتر است یا C++ ؟
ویژوال بیسیک بهتر است یا دلفی؟
و بالاخره J# بهتر است یا C# ؟
اینها سوالاتی است که هر برنامه نویسی در شروع کارش با آنها کلنجار می‌رود. خیلی ها ممکن است سالها فقط روی اینکه چه زبانی را انتخاب کنند وقت بگذارند و هیچگاه برنامه نویسی را شروع نکنند! مثلا خودم حدود یک سال طول کشید تا تصمیم بگیرم روی چه زبانی بیشتر کار کنم ولی خوشبختانه بالاخره شروع کردم. واقعیت این است که همان طور که هر کسی را بهر کاری ساختند، هر زبانی را برایی ساختند! هر زبان برنامه نویسی برای کار خاصی مناسبتر است و باید بسته به نیاز خودمان، زبان مناسب را انتخاب کنیم. واقعیت مهمتر این است که آنچه اهمیت دارد، یادگرفتن یک زبان برنامه نویسی است، چرا که وقتی یک زبان را خوب یاد گرفتید، یادگیری سایر زبانها، به یک سرگرمی مفرح تبدیل می‌شود!
کلا زبانهای برنامه نویسی را به دو دسته مهم می‌توان تقسیم کرد: زبانهای برنامه نویسی دسکتاپ و زبانهای برنامه نویسی وب؛ زبانهای برنامه نویسی دسک تاپ برای تولید نرم افزارهای کاربردی مثل برنامه های آفیس، نرم افزارهای اتوماسیون اداری، نرم افزارهای چند رسانه ای و هر چیزی  دیگری که فکرش را بکنید! و بتوان روی کامپیوتر شخصی اجرا کرد، استفاده می شوند. از سوی دیگر زبانهای برنامه نویسی وب به طور خاص برای تولید وب سایتهای پویا و نرم افزارهای تحت وب استفاده می شوند. در هر دو گروه زبانهای متعددی وجود دارد که هر کدام مزایا و معایبی دارد:
•    زبانهای برنامه نویسی وب
زبانهای برنامه نویسی وب خود به دو دسته سمت خدمتگزار (یا سرور) و سمت کاربر (یا کلاینت) تقسیم می‌شوند. زبانهای HTML، CSS و جاوا اسکریپت زبانهایی هستند که برای طراحی صفحات وب استفاده می شوند و تمام کدها در سمت کاربر اجرا می شود. از سوی دیگر زبانهایی مثل ASP.net، PHP و JSP برای پویا ساختن صفحات وب (مثلا تعامل با کاربر) استفاده شده و به منظور امنیت و سرعت بهتر، در سمت سرور اجرا می‌شوند. برای کسی که قصد دارد برنامه نویسی وب را یاد بگیرد، یاد داشتن CSS و HTML الزامی است ، جاوا اسکریپت مستحب موکد است و یاد داشتن یکی از زبانهای سمت سرور واجب عینی است. از میان زبانهای سمت سرور، مشهورترین، محبوب ترین و امن ترین آنها PHP است، آسانترین آنها ASP.net میکروسافت است و JSP هم که مبتنی بر جاوا است جزء زبانهای حرفه ای به حساب می‌آید! فعلا قصد پرداختن به زبانهای تحت وب نداریم.

•    زبانهای برنامه نویسی دسک تاپ
در زمینه برنامه نویسی دسکتاپ، زبانهای ++C، دلفی، #C (سی شارپ)، ویژوال بیسیک، جاوا و زبان جدید التاسیس #J مهمترین زبانهای قابل ذکر هستند. در این میان زبانی مثل ویژوال بیسیک شاید از همه ساده تر باشد و برای بسیاری از برنامه های کاربردی مناسب است. لیکن اگر برنامه شما نیاز به سرعت و کارایی بالایی دارد گزینه مناسبی نیست.
دلفی نیز که بر پایه زبان پاسکال شیءگرا بنا شده است، ساده و در عین حال کارآمد است. مهمترین ویژگی دلفی وجود کامپوننتهای متعددی است که روند برنامه نویسی را تسریع و تسهیل می کند. لیکن دلفی محدودیتهایی برای کار با پوینترها دارد که اگر نیاز به انجام کارهای پردازشی سنگین و کار زیاد با حافظه دارید کارتان را با مشکل روبه رو می کند. مشکل دیگر دلفی عدم پشتیبانی از یونیکد است که برای ما فارسی زبانان از نان شب هم واجبتر است.
جاوا یک زبان قدرتمند و کاملا شیءگراست. معمولا نرم افزاریها سراغ این زبان می روند (شاید به دلیل اینکه جزء دروس دانشگاهی آنهاست). مهمترین ویژگی این زبان این است که مستقل از سیستم عامل است و فایلهای خروجی آن روی لینوکس و ویندوز کار می کند. امروزه بسیاری از نرم افزارهای موبایل نیز با J2ME نوشته می شود. فایلهای خروجی جاوا برای اجرا نیازمند سکوی J2RE هستند.
#C و سکوی دات نت: می توان گفت تقلید بزرگی از جاوا است، چرا که همانند جاوا کاملا شیءگرا بوده و فایلهای خروجی آنها برای اجرا نیازمند سکوی دات نت هستند. #C که امروزه گل سرسبد زبانهای تحت دات نت است در تولید برنامه های تحت ویندوز و ارتباط با پایگاههای داده جزء زبانهای پیشرو است.
و اما C++: فرزند خلف C، زبانی شیءگرا، سریع، حرفه‌ای و سخت. بیشتر برای کارهای پردازشی استفاده می‌شود و غالبا سیستم عاملها توسط C و ++C نوشته می‌شوند، چرا که بر خلاف سی شارپ و جاوا نیازمند سکوی خاصی نیستند و خروجی آنها کد ماشین خالص است. ++C تقریبا قابل حمل (پرتابل) است! یعنی از آنجا که در تمام سیستم عاملها پشتیبانی می‌شود کدهای ++C را می توانیم با اندک تغییراتی (البته گاهی وقتها بیش از اندکی) در هر سیستم عاملی کامپایل کنیم.
از چه سنی برنامه نویسی را شروع کنیم ؟

ممکن است برای شما این سوال پیش آمده باشد که بهترین سن برای یادگیری برنامه نویسی چه سنی است؟ از نظر تئوری از هر سنی که الفبای انگلیسی را یاد گرفتید می‌توانید آموزش برنامه نویسی را هم شروع کنید؛ ولی تئوری به درد کتاب نوشتن می‌خوره! در عمل هر چه جوانتر باشید بهتر است. چرا که جوان سه ویژگی مهم دارد که فرد مسن ندارد: فراغت، انگیزه‌ و انرژی
هر چقدر سن انسان بالاتر برود، ملاحظه کارتر شده و ترس وی از رفتن به سمت برنامه نویسی بیشتر می‌شود؛ این فقط یک حرف نیست، واقعیت بزرگیست که شاید شما هم متوجه شده باشید! اگر سن شما به بالای ۴۰ رسیده و تازه به فکر برنامه نویسی افتاده‏اید، کار بسیار سختی در پیش دارید. لیکن اگر دبیرستانی یا دانشجو هستید و می‌خواهید برنامه نویسی را شروع کنید باید بگویم که بهترین زمان را انتخاب کرده اید.
چه مدت طول می‌کشد که برنامه نویسی را یاد بگیریم؟
کتابهای زیادی در بازار یافت می‌شود با عناوین ویژوال بیسیک در ۲۱ روز، یادگیری ++C در ۲۴ ساعت، PHP در سه سوت! و از این دست. اگر شما هم دنبال این هستید که در عرض ۲۱ روز یا ۲۴ ساعت یا یک ماه و دو ماه برنامه نویسی را یاد بگیرید، بهتر است که این پنبه را از گوشتان دربیاورید. درست مثل این است که بگوییم مهندسی هوافضا در ۲۱ روز! یا مثلا دکتری فیزیک در دو ماه! خنده داره و اصلا چنین عناوینی را در کتابها نمی بینیم. لیکن رایانه بیچاره چون برای همه آشناست و همه دوست دارند از آن سر دربیاورند، اینجور بازارهایی پیدا کرده است.
یادگیری برنامه نویسی نیازمند مطالعه و تمرین مداوم است و اگر انگیزه کافی نداشته باشید خیلی راحت ۶ ماه از عمرتان را تلف کرده و بعد بی خیال ماجرا می شوید.

سخنی از مدیر سایت : به نظر بنده که واقعا این مطلب برای دوستانی که می خواهند برنامه نویسی را به عنوان شغل آینده خود انتخاب کنند مفید می باشد.لازم است قبل از شروع این عمل دشوار ,کمی از سختی های آن آشنا شوند. منتظر نظرات شما در مورد این مطلب هستیم

منبع نوشته: banki

درباره نویسنده

احمدرضا شمیمی دارای مدرک کارشناسی الکترونیک مدیر سایت الکترونیکا (8 سال)

مطالب مرتبط

1 نظر

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *